prikjes

Herinnert u zich de woordenkramerij en de zinnenspinnerij nog? De SanctaFrasia en het literaire lot van de PEIKELS? De zinnen die in een wagon met een specifieke kleur terechtkomen?

Wat daar ook van aan is, het is wel duidelijk dat de SanctaFrasia een robot is en geen heilige. Toch is ook zij onderhevig aan emoties. De schoonheid van een zin die ter keuring in één van haar vier handen wordt gelegd, treft haar soms zodanig dat zij geneigd is die persoonlijk voor de eeuwigheid te bewaren. Helaas, driewerf helaas, een robot – hoe gesofisticeerd en vierarmig die ook is – kan en mag daarin geen actie ondernemen. Haar enige redmiddel is de klaarstaande appelblauwzeegroene wagon. Het is de PRINS van land van P die zal beslissen.

Die appelblauwzeegroene wagon is trouwens niet meer dan een karretje. Met plaats voor één enkele passagier. Als een koning in een staatsiekoets wordt inderdaad welgeteld één enkel vel met één enkele zin vervoerd. Exclusief materiaal moet exclusief behandeld worden, ja toch? Bergop gaat het, kilometer na kilometer, tot het spoor zich in een geleidelijk scherper wordende bocht rond een perfect kegelvormige heuvel begint te slingeren. Zoals wel vaker het geval is, wint de fysica het ook hier van de wiskunde: Op een behoorlijk eind van de top wordt de bocht al zodanig scherp dat de appelblauwzeegroene wagon noodgedwongen halt houdt.

Een sneeuwwit stokstaartje met een figuur als een tandenstoker veert tevoorschijn, kijkt plechtstatig om zich heen en stapt op het wagentje af. Vervolgens plooit het zich dubbel over de rand van het wagentje. Als het diertje de rug – of wat daarvoor doorgaat – recht, heeft het de koninklijke zin netjes boven op de kop geprikt. Althans, zo lijkt het. In realiteit balanceert het vel netjes op het gepunte hoofd van de drager. Geen enkel stokstaartje zou het aandurven ook maar het kleinste gaatje te prikken in een zin die door de SanctaFrasia voor de appelblauwzeegroene wagon wordt voorbestemd. Het laatste eind van de spiralerende weg naar de top van de heuvel afleggen vereist van het stokstaartje wat volbloed acrobatisch talent. Ere wie ere toekomt: Zonder aarzelen volbrengt het dappere dier de missie. Ronduit indrukwekkend, met dat labiele vel op de hersenpan.

Boven neemt onze sneeuwwitte functionaris het papier met beide voorpootjes vast, draait het met de beschreven zijde naar boven en deponeert het plechtig op een staander die in de top van de heuvel is vastgeschroefd. Hij snuffelt en ruikt aan het papier, laat de palm van zijn pootjes over de woorden zweven, draait zijn kop zodanig dat hij zelfs lijkt te luisteren naar wat er gefluisterd en verduisterd wordt. Ten slotte vindt hij ergens in zijn vacht een brilletje dat net zo smal uitvalt als zijn kop, zet dat op zijn neus en bestudeert het geschrevene. Hij leest, herleest en sluit de ogen. Seconden, minuten, soms uren later opent hij de ogen en als het hem belieft – tikt hij met de rug van beide pootjes op het vel ten teken dat hij de zin goedkeurt en finaal aan het oordeel van de PRINS wil onderwerpen. Het stokstaartje – de prinselijke PRIKJES-tikker dus – vindt elders in zijn sneeuwwitte jas een nagenoeg even buitenaardse Samsung Galaxy Z Fold7 en tikt prompt een berichtje in voor zijn soeverein.

Dat berichtje is altijd hetzelfde, het stokstaartje kent het al lang uit het hoofd en veel meer dan wat ceremonieel gedoe is dat berichtje dus niet. Het is inderdaad nog nooit gebeurd dat de SanctaFrasia een zin de berg opstuurde die niet door de PRIKJES-tikker werd gevalideerd. Sterker nog, in al die jaren heeft ook de PRINS zelve nooit een zin afgekeurd die de reis met de appelblauwzeegroene wagon had volbracht. Wat getikt is, is dus volwaardig. Op zijn minst is het een zinnetje dat het overdenken waard is.

Die PRIKJES, wel, die vindt u hier netjes op een rij. Ze worden niet systematisch aangekondigd door de Schatbewaarder in zijn PALAVER maar ze verschijnen steevast via de social media links die u onderaan deze pagina vindt. Wie weet loopt u er ook elders op deze webstek bij toeval wel eens eentje tegen het lijf.